و يا امام باقر ( عليه السلام ) در جملهء كوتاهى مىفرمايد : ما عرف اللّه من عصاه يعنى كسى كه تن به گناه آلوده مىكند خدا را نشناخته سپس حضرتش ( عليه السلام ) دو بيت انشاء فرمودند به اين بيان : تعصى الاله و انت تظهر حبه * هذا لعمرى فى الفعال بديع لو كان حبك صادقا لأطعته * انّ المحب لمن يحب مطيع يعنى به عمل نافرمانى خداى مىكنى ولى به زبان ابراز مىكنى كه او را دوست دارى ؟ سوگند به جان خودم كه اين شيوه بس تازه و شگفت است ! ! اگر راست مىگوئى و دوستى تو حقيقى و صادقانه بود هرآينه اطاعت او مىنمودى زيرا كه عاشق مطيع معشوق خويش است . 3 - شناخت حقيقى خويشتن : آنها به خوبى بر گوهر گرانبهاى وجودى خويش آگاهند و مىدانند كه خداوند چه موجودى آفريده و چه مقامات عاليه‌اى در انتظار او است و لذا هرگز با اين شهوات نفسانى و تمايلات حيوانى و معاصى خو نمىگيرند بلكه زنجير هواها و هوسها را پاره كرده و در عالم عقل زندگى مىكنند و بقول امير المؤمنين : أ تزعم انك جرم صغير * و فيك انطوى العالم الاكبر و انت الكتاب المبين الذي * با حرفه يظهر المضمر و طبيعى است كه چنين انسانى كه خود را شناخته دامن به گناه آلوده نمىكند و اينكه در روايات ما و در قرآن اينهمه به خودشناسى تأكيد شده و حتى خودشناسى را كليد خداشناسى و خدا فراموشى را عامل خود فراموشى مىدادند براى همين است كه اگر انسانها به ارزش وجودى خود واقف شدند ديگر با شخصيت زندگى مىكنند و گناه نمىكنند . در اين زمينه سخن بسيار است و ما به همين مقدار بسنده مىكنيم .